Mother of pearls
Web + pigmentprints (en monochrome koolstofpigmentprints) op papier, aantal en afmetingen variabel · 2025– (lopend)
Mother of pearls onderzoekt hoe de browser, met zijn weliswaar beperkte middelen, beelden kan bewerken: ze verwringen, vermengen, verscheuren, verweken, oplossen enzovoort.
In veel opzichten, en des te meer wanneer ik ze opschrijf, doen die handelingen me denken aan de handelingen die Richard Serra opsomde 
Serra famously said, Drawing is a verb. In Verblist, he compiled a series of what he called actions to relate to oneself, material, place, and process. in 1967. Hoewel het hier om digitaal materiaal gaat, zijn dezelfde processen aan het werk. En in de kern van dat alles zit een confrontatie tussen mens en materie, en de nood om die materie te transformeren. Heel vaak roepen de beelden uit dit onderzoek fysieke materie op (mineralen, krijt, zijde…) of bepaalde fysische of kosmische verschijnselen. Het is die nabijheid die me interesseert.
De titel verwijst naar parelmoer, een materiaal dat zijn iriserende eigenschappen 
Brandstof op water vormt een dunne film die met het licht interfereert en verschillende kleuren voortbrengt. Dat verschijnsel heet iriseren. (CC BY 4.0, foto Mariojan photo) letterlijk in het licht zet, verkregen door het stapelen van heel dunne beschermlagen (alsof we de werkelijkheid zo beter kunnen slikken) die met het licht in wisselwerking treden. Hier komt de browser tot dit soort beelden door talloze lagen beelden te stapelen en er programmatisch opeenvolgende filters op toe te passen.
Zoals andere projecten van mij strekt dit project zich over meerdere jaren uit. De beelden op deze pagina dateren echter allemaal van de voorbije maanden.
Sommige geëxtraheerde beelden roepen explicieter wrijving, slijtage, polijsten en donzigere materialen op, of komen dichter bij meer traditionele gereedschappen.
Om daar fijner aan te kunnen werken, heb ik voor sommige beelden een extra stap toegevoegd voor de bewerking van de tonen en de verschillende waardebereiken van de beelden. Het beeld hieronder is daar een voorbeeld van.
Oorspronkelijk werden de beelden ‘blind’ bewerkt, door rechtstreeks de waarden van variabelen in de code aan te passen. Daarna schakelde ik over op een MIDI-interface waarmee ik ze kon bijstellen met potentiometers die voor elke filter gekalibreerd waren. Vandaag worden de beelden bewerkt via een op maat gemaakte interface, waarvoor dus geen externe controller meer nodig is.
Een van de belangrijkste beperkingen van het project was de resolutie van de opnames, die noodzakelijk gekoppeld waren aan de afmetingen van het browservenster, en dus a fortiori van het scherm. Dat dwong me om andere oplossingen te zoeken om bestanden te maken die groot genoeg zijn voor afdrukken op groot formaat, zonder AI te gebruiken (die de materie en de texturen van het beeld, al was het maar licht, zou hebben aangetast).
Ik ben dus overgestapt op testtools en headless browsers (zonder weergave van een interface), waarmee je vensters kunt maken die los staan van de grootte van het scherm. De meeste gegenereerde bestanden hebben vandaag een resolutie van meer dan 100.000.000 pixels, en dat van bij de bron.
