I see faces

Dit generatieve designproject, oorspronkelijk ontwikkeld met Processing, speelt met een raster van symmetrische ruiten waarvan de binaire schikkingen (in zwart en wit) uitnodigen tot projectie. Al snel ziet het menselijke oog er gezichten, uitdrukkingen, figuren in. Een bekend fenomeen: pareidolie. Maar hier is het de computer die deze vormen maakt, en zijn wij het die ze zoeken. Een cirkel sluit zich: de mens als herkenningsmachine, en de machine als generator van patronen om te interpreteren.

De titel, ontleend aan een virale hashtag op Twitter, verwijst naar de hypermoderniteit van het gebaar: opsporen, isoleren, classificeren, taggen. Toch blijft het beeld onbepaald. Ruis (noise) wordt ruw materiaal. Wat een storing had kunnen zijn, wordt een vormelijke bron. De reeks gaat zo in op de materie zelf van het beeld, op wat erin zit, eronder of voorbij het zichtbare.

Vreemd genoeg weerklinkt in dit werk een ander werk, dat in 2012 werd getoond aan de École des beaux-arts in Waver, gemaakt met een handscanner (een toestel waar ik bijzonder aan gehecht ben) en Google Earth (Google Earth scannen is op zich al een conceptueel experiment ;-) ).