Lecture – Transcriptie van het gebaar (hier alleen druk en snelheid)
Ik onderwerp beelden graag aan strikte protocollen: ik fragmenteer ze, verdraai ze, overlaad ze. Het resultaat is een geheel van werken dat vaak de grens doet vervagen tussen de menselijke blik en het machinale zien, tussen opname en creatie, tussen automatisering en subjectiviteit.
Mijn belangrijkste werkinstrument is de browser. Maar die browser is met de tijd minder een instrument dan een territorium geworden: een ruimte doorkruist door omzwervingen, experimenten en onderzoek van allerlei aard. Het is ook mijn productieplek, de plaats waar beelden gemaakt worden en waar verrassingen opduiken, tegelijk een ruimte om te kijken en een instrument om te maken. Ik omschrijf mijn werk graag als een stroom, een rivier waarin ik vis.
Aan het begin staat altijd een technische verwondering: een gescande hand, enkele regels code die volstaan om een vorm in beweging te brengen, een beeld dat opduikt uit de latente ruimte. Het is een verbijstering, en ik weet hoe dubbelzinnig die is: wat me aantrekt, is vaak ook wat verontrust. Maar ik moet erin duiken, helemaal. Ik moet dingen in handen kunnen nemen om te denken.
Er zit iets heel moois in een autonoom technisch object. Wanneer een script in mijn plaats de kleuren, de snelheden, de overgangen controleert, fascineert het me soms meer dan alles wat ik ermee zou kunnen doen. De kunst zit misschien niet waar we haar verwachten. En ik kan mijn eigen aandeel niet goed meer scheiden van wat zonder mij tot stand is gekomen. Ik hou van die verwarring. Ik vind er een grote vrijheid in.
De beelden die ons omringen, laten daar weinig van over: ze worden alleen gelezen en gezien door het prisma van herkenbare, identificeerbare, classificeerbare onderwerpen. Ik zoek liever beelden van een andere orde, het soort waarbij je overweldigd bent nog voor je iets begrepen hebt. Soms laat ik er het picturale gebaar en de automatisering elkaar ontmoeten, om het ene door het andere te bevragen.
Het gaat dus om gebaren, om geografieën, om onmogelijke zoektochten, en dat alles in het hart van een digitale materie die voortdurend verandert, die we duwen, bewerken, en die ons zo vaak weerstand biedt. Ik heb altijd van raadsels gehouden; wanneer een vraag me opgelost lijkt, zet ik een stap opzij.
Op een bepaalde manier probeer ik, denk ik, zichtbaar te maken wat me ontsnapt: de logica’s, de verhalen, de vooroordelen die bepalen hoe we kijken.